Ziyretin ve yorumun için teşekkür ederim…

dostluk çok kez aşktan önce geliyor. aşk bitebiliyor, yerini bir başkası dolduruyor ama dostun yeri dolmuyor. sevgilini serbest bırakırsın giderse kalan sağlar bizim olur da, dostun gideni insanı süründürüyor. o yüzden sıkı sıkıya sahip çıkmalı dostluklara, sarılmalı hiç bırakmamacasına.

hani bazen diyoruz ya; birbirimize kızsak da, darılsak da asla küsmeyiz. kovulsak kapıdan çıkar bacadan gireriz, öylesine bir dostluk işte bizimkisi… yazılara konu olacak kadar yani

unutma canımın içi, bu hayallerimiz bir gün gelecek ve gerçek olacak. bizim küçük bir pansiyonumuz olacak. kare masa örtülü. geç saatlere kadar demlik önümüzde, şalımız sırtımızda, bi senin kızları çekiştiricez, bi hayatın getirdikleri, sonra bize bırakıp götüremediği yükleri… sabah yürüyüşlerimiz olacak yemyeşil hayatın içinde. derin derin içimize çekeceğiz çimenle birleşmiş papatya kokusunu… gelenler gidenler olacak, yeni kişiler tanıyıp, yeni hikayelerde bulacağız kendimizi. o zaman anlayacağız ki ne hayatlar yaşanmış bizden başka…

kordon ve gemlik sahil yolunda iyice derine kazıdığımız güzel anılar biriktirdik seninle… karşımıza çıkan palyoça bile nasıl da doldurmuştu bitmek üzere olan gecemizi değil mi? bize bakanlara aldırış etmeden çekildiğimiz resimler şimdi hazine bize… onlara da bakarız dimi yaşlandığımızda

şu son paragrafta yazdığın şeyi hayal ettim de, büyük bir şok geçirirdim heralde… keşke mümkün olsaydı da ışınlanabilseydik. herşeyi yapan insanoğlu bir tek şu uzaklıkları yakınlaştıramadı. ama olsun biz nasıl olsa buluruz bi yolunu, uzağı yakın ederiz kendi imkanlarımızla…

gelseydin ya, sarılsaydın bana, uyan tembel deseydin, ben de ” beş dakka daha, noluuuur” deseydim : ))))))))) yok yok şaka hiç nazlanmazdım, hemen kalkar senin bana yaptığın ve tadını hala bugün bile unutmadığım kahveden yapardım, bilmiyorum senin yaptığın kadar lezzetli olurmuydu ama

yeryüzünde her insanın bir ikizi yaşarmış derler, aynı kendine benzeyen. ben tipiyle bana benzeyeni bulamadım ama ruhumun eşini buldum. yüzü benzeyeni varsın bulamayayım, önemli olan ruhumun arkadaşını hissetmem, onu tanımam… iyi ki buldum seni bal bademim… sana hep balbademim diyorum bal gibisin şeker, badem gibisin değerli… canım diyorum, çünkü canım kadar kıymetli…

emel’immmm… güzel yürekli, güzel yüzlü meleğim… biliyorum arada seni üzüyorum da hiç belli etmeseden de o an beni boğmak istediğini de biliyorum hadi hadi açık ol ama ne olursa olsun ben seni çok ama çok seviyorum. hayat boyu senin dostun kalmayı ümit ediyorum. kabul etmeyip, kovsan da sorun değil, bacanın yerini çok iyi biliyorum