Ve başlar yağmurlar yağmaya…Islanır bütün sokaklarım..hüzün çakar bulutlarımdan..Usulca çekilirim kabuğuma..kendimi bana anlatan bir şarkı siler pasını kulaklarımın ve onlarca, yüzlerce kez aynı şarkıyı dinlerim o dar vakitlerde…

Yalnızlığımın melodisi, bazen haykıramadıklarımın içsesi..Sagopa ‘nın ”evvela elveda” parçası kabuğuma çekildiğim vakitlerin sessizce haykıran daimi misafiri…

Su olup; ateşin üzerinde buharlaşmadan dans edebilen insanları…

Bazen kordonda (more…)

Meyili yok gönlümün hüzünlere
Gel gör ki hüzünler fazla itaatkar ruhuma.
Geceyi satsam sabaha, sabahlar vebalı ellerini sürüyor yüzüme…
ve önce gözlerim düşüyor..
Gözlerim hüzün renginde…
Ben hararetten ölüp ölüp diriliyorken bahar yağmurlarına
Çıplak ellerimi sürüyorken bulutların ağlamak bilmeyen gözlerine,
bütün hançerler saplanıyor bir bir yüreğime…
Bütün mevsimler küsmüş ,gelmiyor hiçbiri benim şehrime.
Dudağımın kenarına kahkaha düşmüş, neye yarar !
tutunamadıktan sonra yanaklarıma…
Ben kendi şehrimin sokağına adımı yazamadıktan sonra
Bütün kaldırımlar benim olmuş
Bütün sokak lambaları yüzüme vurmuş
ve gemiler benim şehrime demir atmış
Ne Yazar!
Bu hüzünler fazla itaatkar ruhuma….
Takati yok gönlümün elem ve kedere
Bu ben de ki BEN olmasa…! (keşke)

EmelSEN
 

Hayatınızdaki insanları şöyle bir gözünüzün önüne getirin…kaçını ne kadar tanıyorsunuz, ya da ne kadar güvenebilirsiniz?  Aynı evi paylaştığınız, aynı masayı, aynı okulu, aynı kahkahaları ya da haykırışları….
” kaçı sesli, kaçı sessiz” diye geçer ya bir şarkıda; ya sizin hayatınızdaki insanların kaçı sesli, kaçı sessiz? kaçı yerli, kaçı yersiz…!
Çok iyi tanıdığınızı sandıklarınız bile, an gelip yabancı bakışlarını salmıyor mu üzerinize…dostsun, dostumsun dedikleriniz; bu yükü ne kadar taşıyabiliyorlar acaba yüreklerinde… Yoksa bu tek sesli, tek heceli kelimede mi modern dediğimiz çağın hışmına uğradı…bayağlaştı, sıradanlaştı…üzerine ballı kaymak sürüp, (more…)

Sana söyleyemedim
Yüzüne bakıp titreyen ellerimi yüzüne süremedim
Sessizce çığlıklar attı içimde yeşeren papatyalar
Sen konuştun, onlar sustular…
Sustukça içimde büyüdü mahzun yüreğim..
Ne zaman üşüsem sana koşuyorum
Ne zaman nikotin kesmiyor iç çekişlerimi sana varıyorum
Önüm sen
Ardım sen
Dört duvar dünyada can oldun sen!
Sana söyleyemediklerim heybemi dolduruyor gün be gün
Sussam bir dert
Dile gelsem biliyorum gözyaşı yanaklarımda…
Süzülüp yutkunsam da tuzlu tadını gam yemem
Kederim kendimden…
Erken gelen baharlar adının baş harflerini yağdırdı her sabah dudaklarıma
Oysa bilmiyorsun ne depremler kopuyor benim aciz yüreğimde
GeL diyemem
Gidemezsin de biliyorum
Ortasındayız adı konulmamış mevsimlerin
Sende sonbahar
Bende ilkbahar…
Sen soluyorken ben açıyorum
Benim yağmurlarım yetmiyor seni diriltmeye
Sen düşüyorsun
Ben büyüyorum….
Oysa söyleyemiyorum
Ben de bir SEN var can çekişen
Yeter mi soluğum, nefesim
Bilmiyorum…
Söyleyemiyorum…

EmelSEN

Az biraz müsadeyle birkaç gün daha yazı giremeyeceğim bloguma..Kahrolası başımın belası virüsüm, uzun zamandır ayaklarıma dolandı durdu…sevgili arkadaşım, aynı zamanda da kardeş gibi gördüğüm İbrahim, günlerdir peşini kovalıyor..Bütün uzakdoğu sporlarını denedi, bana mısın demedi şimdi blogun yedeklerini almakla meşgul.. (more…)

Dokunma rüzgarıma…
Yağmur yağıyor karla karışık  buralara…
Hani sardunyalar dökülür de cama vurur ya yaprakları
Ellerin dokunurda hissedemezsin
Gözlerin bakar ama tek kelime edemezsin
Kapını açmaya korkarsın
Ne kadar ılık da olsa ne kadar içten
Şiddetlidir lodos rüzgarları
Gelir ve kaçar…
Ancak kendine tutunursun
Gidişine dayanamazsın…
Dokunma rüzgarıma
Nerede görülmüş !
Lodos ve Poyraz koyun koyuna sırt sırta
ve hangi aşk diriltebilmiş dökülen sardunyaları
Bütün kapılar kapalı
Karla karışık yağmur yağıyor dışarıda…

    EmelSEN

Hayat bu..beklemiyor hiçbirşeyi…yaşadığın hiçbirşeyin yüzüne dahi bakmadan gardını alıyor…iyi de yapıyor..takıntılı olan bizleriz…ders alamıyoruz, pay çıkaramıyoruz hayatın kendisinden…-miş Li geçmişleri asıyoruz bir çamaşır ipine..oysa ki hep yağmur hep yağmur; açmayacak güneş üzerine…
Oysa güneş hergün yeniden doğuyor..ama yeni umutların, hayallerin üzerine..neden ille de akrebin tepesine asılı kalıyor,  düşen takvim yapraklarına kıyamıyoruz…!? (more…)

mem..mem.mem….bütün bu son heceler bıkkınlığımın, tahammülsüzlüğümün bitiş çizgisidir…Şahika gibi ” OOOoooyyyyyy” diye bir silkelenesim geldi ki sormayın Allah’ım (more…)

Evimin sarı papatyası..ilk göz ağrım Akıl yumağım…canım Sude’ m bugün, diğer öğrenciler gibi karnesini alacak…büyük bir heyecanla çıktı evden…gelecek olan karnesini hiç merak etmeyen annelerden biri de benimdir herhalde…Nazar değmesin o kadar başarılı ki; öğretmeninden sürekli övgü dolu sözler almam, sınav sonuçları ve aklı fikri derslerden başka birşeyde olmaması gelecek olan karnenin akıbeti hakkında fazlaca fikir veriyor

Bir annenin (more…)