Hayat bu..beklemiyor hiçbirÅŸeyi…yaÅŸadığın hiçbirÅŸeyin yüzüne dahi bakmadan gardını alıyor…iyi de yapıyor..takıntılı olan bizleriz…ders alamıyoruz, pay çıkaramıyoruz hayatın kendisinden…-miÅŸ Li geçmiÅŸleri asıyoruz bir çamaşır ipine..oysa ki hep yaÄŸmur hep yaÄŸmur; açmayacak güneÅŸ üzerine…
Oysa güneÅŸ hergün yeniden doÄŸuyor..ama yeni umutların, hayallerin üzerine..neden ille de akrebin tepesine asılı kalıyor, düşen takvim yapraklarına kıyamıyoruz…!?
………
Bugün 27 si Ocak ayının…Kışın tam ortası…Oysa gönlüm hep bahar…Mayıs’ ın göbeÄŸi, Nisan’ ın ikindi vakitleri…çamaşır iplerini de, mandallarımı da kaldırdım sepete…onlar artık geçmiÅŸin koynuna gömülü; hiç uyanamayacakları bir kış uykusundalar… Arada tipide vuracak, fırtınada savuracak…bilirim…yüreklerimiz vurulup, savrulmadıkça nasıl yetiÅŸeceÄŸiz hayata; nasıl BÄ°Z olmayı baÅŸarabileceÄŸiz…
……
Vakit gecenin susup, küstüğü vakitler…doÄŸacak yeni umutlarımızın sancılı saatlerinde…hepimiz gebeyiz doÄŸacak yeni umudun bize bırakacaklarına…herkes payına düşeni alacak…Yeter ki; ruhlarımız azad edilmiÅŸ oLsun…
Sürprizlerini, büyük acılardan sonra armaÄŸan olarak sunuyor hayat yüreklerimize…beklemiyor en nihayetinde…avuçlarımıza düşeni tutabilmek kalıyor bizlere…
…..
benim mayıs papatyalarım var..
alnını güneÅŸe dayamış deLi kız naraLarı…
Ocak ayının ortasında yaÄŸan Nisan yaÄŸmurları…
GökkuÅŸağı doÄŸurmuÅŸ bir yürek….
Benim denizim var baktığı zaman görmesini biLen….!
(gerisi vesaire…)
EmelSEN
27 Ocak 2009 saat 02:42
Emel vurmuş yine cümleler bir bir ekrana.
Klavye tuşları plastik te olsa bu yazı gönlünün divitinden hokkaya dalmış ve işlemiş satırları.
Deli dolu yazıların arasında demir dolu ağır abi satırlar arada gerekiyo. Yapıyosun da.
Minik kardeşim, yüreğine sağlık.
Senin denizin varsa benim de yıldızım var göklerde, Bakıp gönlümü geniÅŸleten. Sevgililer sevgilisine merdiven dayadığım günlerimde ve gecelerimde…
27 Ocak 2009 saat 11:46
Güldürdün yine bizi.
Seviyoruz kelimelerinin bu deli dolu hallerini.
Sanki bizim yazamadıklarımıza tercüman oluyor.
Bu arada,
biliriz baharı sevdiğini.
Sık dişini diyoruz.
Şurada Marta kısacık bir ay kaldı.
27 Ocak 2009 saat 17:46
Sizin yazılarınızın etkisini şu ana kadar hiç bir blog da görmedim.Duygular ancak bu kadar güzel anlatılır.İyi ki sitenize denk gelmişim:)
27 Ocak 2009 saat 18:02
@Hakan
Teşekkür ederim sevgili Hakan
Ne mutlu bana o etkiyi verebiliyorsam okuyanlarıma…
27 Ocak 2009 saat 23:57
benim de çamaşır ipine astığım duygularım hava alıyor bu ara. kiminin mandalı düşmüş, alabildiÄŸine özgür kimi sıkı sıkıya baÄŸlı bir yere gitmesin diye. en çok bu ara lazım duygularım. onlar terk etmemeli beni, yanımda olmalı…
ve senin de gönlündeki bahar hep devam eder inÅŸ. canım. bakanların görebildiÄŸi denizinin maviliÄŸinde bulur hayaller kendini daima, uçsuz bucaksız…
yüreÄŸine saÄŸlık…
28 Ocak 2009 saat 11:01
cnm yüreğine sağlık.gönlümüz hep bahar hiç solmasın istiyoruz o yaprakları ,içimizden eksik olmasın o cıvıltılarrrr.
28 Ocak 2009 saat 11:01
Hangi baharlar yıllarca sürdüki!
Bahar gibiydi bizim sevdiklerimiz, nice unutulmaz acıları unuttukta onları kalbimizden atamadık. Vaktim geldi diyen çekip gitti!!..
31 Ocak 2009 saat 18:29
Ellerinize , yüreÄŸinize saÄŸlık…
4 Åžubat 2009 saat 13:58
içten gelen duygular ve düşüncelerle yüklü bir yazı…
Sevgiler