Sana söyleyemedim
Yüzüne bakıp titreyen ellerimi yüzüne süremedim
Sessizce çığlıklar attı içimde yeşeren papatyalar
Sen konuÅŸtun, onlar sustular…
Sustukça içimde büyüdü mahzun yüreğim..
Ne zaman üşüsem sana koşuyorum
Ne zaman nikotin kesmiyor iç çekişlerimi sana varıyorum
Önüm sen
Ardım sen
Dört duvar dünyada can oldun sen!
Sana söyleyemediklerim heybemi dolduruyor gün be gün
Sussam bir dert
Dile gelsem biliyorum gözyaşı yanaklarımda…
Süzülüp yutkunsam da tuzlu tadını gam yemem
Kederim kendimden…
Erken gelen baharlar adının baş harflerini yağdırdı her sabah dudaklarıma
Oysa bilmiyorsun ne depremler kopuyor benim aciz yüreğimde
GeL diyemem
Gidemezsin de biliyorum
Ortasındayız adı konulmamış mevsimlerin
Sende sonbahar
Bende ilkbahar…
Sen soluyorken ben açıyorum
Benim yağmurlarım yetmiyor seni diriltmeye
Sen düşüyorsun
Ben büyüyorum….
Oysa söyleyemiyorum
Ben de bir SEN var can çekişen
Yeter mi soluÄŸum, nefesim
Bilmiyorum…
Söyleyemiyorum…

EmelSEN

EmelSEN taraf?ndan yaz?lm??t?r \\ etiketler: aciz, can, çığlık, deprem, duvar, ilkbahar, keder, mahzun, mevsim, nikotin, papatya, sabah, soluk, sonbahar, yürek