Yalnızlığımı seviyorum..Kendime kalmalarımı seviyorum. 8 yaşında küçük bir kız çocuÄŸuyken de böyleydim yıllar sonra da yine aynıyım.El ayak çekilmelerini beklerim sabırsızlıkla..Ä°çimde büyüttüÄŸüm kocaman bir dünyam var benim..Sessizlik hüküm sürüp, kalabalığın tozları dağılınca etrafa; baÅŸlar benim yolculuÄŸum..Kendime kalma zamanlarımdır artık.
Ve baÅŸlar yaÄŸmurlar yaÄŸmaya…Islanır bütün sokaklarım..hüzün çakar bulutlarımdan..Usulca çekilirim kabuÄŸuma..kendimi bana anlatan bir ÅŸarkı siler pasını kulaklarımın ve onlarca, yüzlerce kez aynı ÅŸarkıyı dinlerim o dar vakitlerde…
Yalnızlığımın melodisi, bazen haykıramadıklarımın içsesi..Sagopa ‘nın ”evvela elveda” parçası kabuÄŸuma çekildiÄŸim vakitlerin sessizce haykıran daimi misafiri…
yaşamın ikileminde yaşamak zorsa
herkes zor insan farkımız nedir
korkularımızdan korkmanın bilinçaltına in bakalım
orda biraz dur bakalım korku nedir
Ä°ÅŸte tam bu noktada unuturum kendimi yaÄŸmurun altında…ÜÅŸür ellerim, ıslanır ayaklarım..Bütün sorular bilinçaltımda kapı kapı dolaşır..
raffine üstad vergisi bir hitabedir
kitabem oluÅŸmakta ellerim yazmaktan virane
baÅŸ pervane döner aklım birkaç arşın havada
uçarken özlediklerim karada
çok atmışım söz verirken hayata
Ve sözün bittiÄŸi yerdeyimdir…susarım..susmak en büyük lüksüdür yalnızlığımın…bütün zamanları aynı anda çekerim dünyama…Çözülmesi imkansız bir soruyum kendime…
küçük bir kız çocuyken de böyleydim ben..yıllar sonra da…hüznüme ve kendime sarılıp üÅŸümeyi seviyorum…kimseler anlayamayacak, ben anlatmadıktan sonra…
Yalnızlık eski bir sandıktır tavan arasına itilip kakılmış…toza bulamaktır elini, yüzünü de kilidini hep gizlemektir komodinin saÄŸ alt çekmecesinde…gecesi zifir; gündüzü süzme ışıktır eskimiÅŸ yüzüne düşen…en çok sevilen ama yüzüne hiç bakılmak istenmeyendir…korkudur…ve bazen ayak sesidir yalnızca beklediÄŸi…duyduÄŸu bütün seslere küsen sabır aynasıdır sahibine…
Gerek yok çayır çimen gezip aramaya bulmaya…seyyah olmaya yok hacet!…zaten ilk bindiÄŸimiz otobüs indirmemiÅŸ miydi bizi vakitli, vakitsiz yalnızlar durağına…bu ‘’yalnızlık’’ arabesk cümlelerin yakıştırdığı öksüz deÄŸil, yetim hiç deÄŸil….herkesin tek bir sahibi var; bazen dalıp gitsek de bu dünya aleminin içine…O her daim yüreÄŸimizin içinde bir ses, bir anımsama bekler yalnızca….unutmaya ne hacet!
Son Yorumlar