
Uzun zaman oldu…
nereden bilebilirdim ki bir damla gözyaşım olacak
akacaksın yanaklarıma…
Yüzüm nemli tıpkı sözlerim gibi
Ben konuştukça batıyorlar yerin dibine
Toprak oluyor toprağa karışıyor
Ve umudunla sulanıp bir bahar sabahı gün yüzüne çıkmayı bekliyorlar…
Hani hep özdeşleşirdim ya Ay ın gizli suretinde
Gecenin kör ve suskun vakitlerinde
Yüzüm sen de Ay olur
Ve her döküldüğünde dilinden
Yüreğim çığlık atar
Çığlıklarımın sesini kısar
Korkardım sesimin titrekliğinden
Güler geçerdim yaramaz çocuklar gibi
Sen bilmezdin yüreğimden geçenleri…
Şimdi ne oldu da
Ne suretim Ay
Ne sen bana bakan yakamoz!
Yeni uyanmış olmalıyım
Ki…..
Döküldü yaşlar yanaklarıma…
Yüzüm de nemli tıpkı sözlerim gibi
Ay yüzüm soldu
Hiçbir yakamoz vurmuyor kıyılarıma
………………….
emelsen

14 Nisan 2008 saat 18:02
yeni uyanmış olmalıyım ki…
döküldü yaşlar yanaklarıma…
yeni uyanmış olmalıyız..
hiç uyanmamaktan iyidir belki de.
belki de geç uyanmak fenadır…
sevgiler canım.
14 Nisan 2008 saat 19:27
“hiç bir yakamoz vurmuyor kıyılarıma…”
bu dizeye ne ekleyebilirim…
çok güzel
15 Nisan 2008 saat 00:03
geldim..önce bezelyenin ettiğini okudum…sonra da şiirini…parmağın için diyeceğim şey ;parmağın hamlamış
))….şiir içinse ,anlatımı tam ustalaşmış…öptüm sizi güzellerim…
16 Nisan 2008 saat 22:16
tek kelimeyle kaleminin ustalığı tarışılamaz bir gercek yüreğine sağlık (y)