Elimizin tersindeki hayatlar…hani şöyle itiversek gidecekler ya, ama nedense biz itemiyoruz.sonra da gözyaşlarına teslim ediyoruz kendimizi …sorgulamalı ara sıra hayatı…hayatımızı…hayatlarımızı….bizi başka deryalara götüren şarkı tadında yaşansa diyorum bazen…yaşayabilsek….ya da bu şarkıların gözü gerçekten kör mü olsun?….herkes kendi hayatını yaşıyor söz de…ama herkes herkesin hayatından etkileniyor….düşünüyor….özeniyor…üzülüyor…ve de bazen ağlıyor…herşey laf da yaşanıyor…biz yaşanası hayatları kelimelerin arasına sıkıştırmış dudaktan kulaklara dökmüşüz yalnızca…sonra da sırtımızı dönüp gitmişiz….ne can bulmuş ne ruh ….öylece kalakalmış…görebilseydik eğer ne çok yaşanılası duygular havada asılı kalmış,can verilmeyi bekliyor görürdük… ve de pişman olur muyduk acaba, geriye dönüp bakınca….nice gözyaşları elimizin tersinde sırada bekliyor….itilmeyi…kakılmayı….halbu ki biz ne çok itip kakıyoruz hak edilmeyen duyguları… yanlış burda olsa gerek….elimizin tersini mi bilmiyoruz ya da hayat duygulardan ibarettir bunu mu ayırt edemiyoruz….ruhsuzları oynuyoruz, yalanları dilimize dolayıp…hak ediyoruz ay ışığına hasret bırakılmayı….karanlıklara mahpus edilmiş hayatlar bizimkisi…hadi gülelim halimize….herkes duygusunu içinde yaşamaya devam etsin….kimse kimsenin halinden anlamaz oldu nasıl olsa…elimizi de yüzümüze sürelim; içimiz başka dilimiz başka söylemesin!…
emelSen (21.07.2006)
17 Ocak 2008 saat 16:47
Elimizin tersiyle itemiyoruz ve tükeniyoruz gün be gün bir uçuruma doğru çekiliyoruz ama kimileri de var ki bir seferde sizi yok sayabiliyorlar, içleri hiç sızlamadan arkalarına dahi bakmadan gidebiliyorlar ve sanıyorlar ki gittikleri vakit her şey unutulur, her susturulur halbuki susan hiç bir şey yoktur. Yine acılar, yine özlemler, yine yaşanmak istenenler çığlıklar atar.
Ne diyeyeim ki canım, hayat işte usta bir oyunbaz bazen oldukça güçlü oynuyor oyununu…
17 Ocak 2008 saat 22:45
hayatı sorgulamanın da bir raconu var bi tanem;öyle herkesin harcı değildir o…sogulayabilenler değil mi zaten hayatı elinin arkasına itip erteleyenler ! itmeyenlerin dünya umurlarında değil ki…yine de fazla itmemek lazım çünkü bedelinde mükafat veren yok ..
yazılarının hastasıyım güzelim,içten ve anlamlı,okuyan mutlaka bir şeyler alıp gidiyor…sevgilerimle halası…herkese selam..
18 Ocak 2008 saat 17:02
Haklısın!…
Duygulara hak ettikleri değeri vermediğimiz kesin.
Hoyratça,düşüncesizce,zalimce itip kaktığımız da.
Normal hayatımız ile,
duygu dünyamız arasında aşılması zor uçurumlar var.
Sabah uyandığımızda, güneşin yeni güne doğuşu ile başlıyor gerçek ve duyguları zindanlara mahkum ettiğim hayatımız.
Ekmek derdi, su derdi, yaşamak derdi…
Ev, araba, ayakkabı, elbise, vs…
Çoluk, çocuk, eş, arkadaş, akraba…
Otobüs şoförü, simitçi oğlan, köşe başındaki çöpçü, daha bir çok insan manzaraları…
Hayat zor, meşgaliye çok…
Tüm bu yorucu mücadelenin arasında, duygulara zaman ayırmaya utanıyoruz mu ne?
Bir solukluk dursak mesala bir köşesinde işlek caddenin,
bir küçük kağıt parçası ve bir kurşun kalem alsak elimise,
iki satır bir şiir yazsak.
Ya da,
bir lokma yiyecek için, akşam sabah vapur peşinde uçuşan martıların bu zor mücadelesine iki damla göz yaşı döksek.
Bunun gibi bir çok şey…
Tüm insanlar bize gülerler diye düşünür, mahkum etmeye devam ederiz güzel duygularımızı karanlıklara.
Sadece,
ama sadece,
yanlızlıklarımıda, karanlıklarımızda,üşümelerimizde çıkarırız onları yüreğimizden,
oturttururuz karşımıza da,
üç beş satır şiir, bir iki sayfa yazı, belki bir küçük hüzzam şarkı ile gönüllerini almaya çalışırız.
Uzattım yine ya!…Kusura bakma…
Hoş bir yazıydı…Nefis bir konu…Tutamadım kendimi…
20 Ocak 2008 saat 01:51
haklısın herkes böyle yapıyor.