Fotoğraflara baktım bugün…eski fotoğraflarıma…çocukluk yılları…..okul yılları(en deli ve en güzel yıllarım)…derken düğün resimlerim(bembeyaz gelinliğim ve ben )…ve sonra ilk bebeğim, ilk anneliği tadışıma şahit fotoğraflar….sonrasında geçen yıl ki fotoğraflarım…hayatımı şöyle bir geçirdim gözümün önünden…hani derler ya; bir film şeridi gibi…nedense bir iç çektim…neden bu kadar hızlı akıyor zaman…aslında hiçbirşeyi tadında yaşatmadan elinden sıyırıp alıyor…bundandır belki de biz insanoğlunun doyumsuz oluşu…
       Sırası geçen her bi fotoğraftan sesler yükseliyordu sanki…kiminden kahkaha, kiminden gözyaşı, kiminden fısıltılar ya da neşeli sohbetler…ama hepsi o karelerin içinde kaldı…ve biz üstüne belki binlerce adım attık…ayak izleri havada asılı kaldı….son bir yılın fotoğraflarında ben kendimi göremedim…hayır vardım ama sanki yoktum…muzip hallerim bilmem kaçıncı fotoğrafta, hırslı ve mücadeleci ruhum okul karelerinde, içten gülmeler ve kahkahalar da albümün orta sayfalarındaydı belki de….sonra söz verdim kendime; bundan sonra her bir fotoğraf karesinde kendimi bulacağım…ve gülümsemelerim albümü her açışımda bana zamanı değil kendimi hatırlatacak.      

admin tarafından yazılmıştır