Eki 01
İnadım tuttu yine  …illa ki de birşeyler yazmalıyım dedim…ama konuyok…! aslında ben bulurum birşeyler de canım mı almıyor ne….hem yazmak istiyorum hem canım almıyor…sanırım yine iç dünyam ense yapmak istiyor bu aralar…duygusallık mı katsam yoksa neşemi yazıya ben bile karar veremiyorum…bana gelen yorumlar da etkili olmuyor değil…çoğu kişi istemiyor biliyorum bu kadar duygusal olmamı….ruh halim ister istemez yazılarıma da yansıyor haliyle…ama ben böyleyim napayim  (….evet bu yazılar beni yansıtıyor ama sanmayın ki ben aslında çok hüzünlü herşeye küsmüş, bunalım takılan biriyim….ben yazarım yazımı o an onu hissediyorumdur, arkamı döndüğüm an takılır koluma kahkahalarım….ikisini biren yaşamayı seviyorum…nefes almayı, denizi seyretmeyi, hergün şükretmeyi, çocuklarımla yerlerde yuvarlanıp çocukca gülmelerimi seviyorum…hüzünlerimi yan ceplerime yerleştirip elimi cebime attığım zaman aklıma geliyorlar sadece…ya da biri bu yüreği dürtüp omuz atıp canımı yakarsa fena halde gün yüzüne çıkıyorlar….ve ben bütün acımı, çığlıklar arasında kelimelerimin arasına saklayıp, belkide deşarj olmak adına yazıyorum…bi nevi terapi yani )Hayat herşeyi öğretiyor insana…sabrı öğretiyor en başta…ama öyle böyle değil….öğrenene kadar canını çıkarıyor neredeyse…ya diyor öğreneceksin…’ ya da öğreneceksin…’ gerisi zaten geliyor….olgunlaşmanın ilk adımları yani…sıkıntılarına bile gülümseyebiliyorsun…hatta arada ”nerden çıktın sen” bile diyemiyorsun, ”yinemi sen…gel hadi gel…nasılolsa bi süre sonra gideceksin….o zamana kadar da sabır tutar ellerimden ve ben yine yıkar geçerim seni…”diyebiliyorsun artık ) güç budur aslında…yüreğinin gücü…ve emin olun o güç aslında bizim içimizde….inancımızda yatıyor…inanmayan sabrı öğrenemez…sabrı öğrenemeyen de inancına bağlı kalamaz zaten….
bundandır aslında yazdığım yazılardaki iniş çıkışlarım…bir neşeli bir hüzünlü…ikisi de her daim olsun hayatımda…ben böyle güçleniyorum….inancım ve sabrım kocaman kocaman kucak açtırıyor bana hayata karşı…gözyaşı değmezse yüreğimize merhametin ne olduğunu bilemezdik belkide…güldüren de ağlatan da insanoğlu değil mi zaten…! ne demiştim bir yazım da ”Hak dağıtıyor Yüce Mevla…!”….bu sebeple yüreğiniz rahat uyuyun…hak er ya da geç yerini buluyor zamanla ve de sabırla yoğurabilirseniz günlerinizi….sonrasında zaten yağmurdan sonra çıkan gökkuşağına bürünüyor dünyan…
gülümse sana gelen her darbeye….bırak şaşırsın ağlatanların…nasılolsa bindik bir otobüse, sırası gelen herkes inecek kendi durağında…önemli olan inmek değil, ne kadar yükün olacak o durak da indiğinde…
yüreğiniz rahatsa sorun yok…
kimse de kalmasın hak-kımız …kimsenin yüreğinde borçlu gözükmeyelim….
madem öyle ben şimdi arkamı dönüp kahkahalarımı almaya gidiyorum….
demek başlayınca yazılıyormuş bişeyler )
|
admin tarafından yazılmıştır
ELLeRiN DeRT GöRMeSiN
1 Ekim 2007 saat 23:27
senin diğer adında bu zaten saklayamazsın ki ceplerinde,duygusallığını..yakışıyorda aslında sana,ceplerini fazla kurcalamadığın sürece pek sorun yok zaten
İNAN-MAYAN SABIR-I ÖĞRENEMEZ!!!!!!
SÜPER.
yüreğimize bazen gözyaşı düşer bazen de bir su damlası,aynı şeyde olsa ikisi,manası değişiyor ruh halimize göre..dimi?
2 Ekim 2007 saat 00:36
Son zamanlarda yoğun işlerimden dolayı siteni ihmal ettim emel ama yine burdyım =) Sİz kovuncaya kadar =p Ehuehu neyse yazdığın parcanın konusana dönelim
Hayatta hiç ummadığımız anda karanlık çökebiliyor yaşantımıza.. ama önemli olan onlara yılmadan ilerleyebilmek değilmi.?
Hiç kimsenin elinde olabilecek birşey değil bu her an, her sn ruh halinin ++ enerji verebilmesi..
İnişli çıkışlar içersindeyiz.. Bu hayatın kanunu bikere..
Mevsimler gibiyiz.. Bizlerinde hava durumları gibi sonuçlarımız var..
Her vakit mutlu mesut yaşadığını düşündüğünüz insanın bile ne kıyametler kopuyordur içinde.. Ama dedim ya hiç bir acı engel değil..
Acılarda bir yere kadar..
Önümüzde yaşanılması gereken süper bir hayat var.. YAŞA BENİ , HER ANIMI YAŞA dior =p Yaşayabilene artık dimi arkadaşlar
)
Sen her an mutlu ol ki bizde seni görüp bunun mutluluğunu yaşıyalım emel(a)
(a)’ı anladın sen
sonu’i =)
ayy bu arada herkez uyuyor derken komşunun küçük kızı ötmeye başladı.. Fredi crugerın filmindeki kucuk kızlar gibi sesi var..
“bir iki üç dört fredi nerdee” diyenlerden.. birazda travesti tonlaması var ya duymasın bu yaşta hayata küsecek.. Emelin bahsettiği duraktan erken inecek
Nese cok uzadı..
2 Ekim 2007 saat 11:11
2 Ekim 2007 saat 11:38
hayat bu işte be güzelim… bi iniyorsun en diptesin sonra birden tabir-i caizse zıplıyorsun. gülerken, bir bakış gözyasına boğarken seni, ağlarken bir bakmışsın dostunun bir lafına kahkahalarla gülüyorsun.
ama sen kaybetme sakın bu çocuk ve büyük hallerini. yaşamın içine sığdır yine de gözyaşını da, tebessümleri de. biliyorsun gözyaşının hafif tuzu iyi geliyo insan vücuduna
yüreğine sağlık canım… yazamıyorum demişsin ama yine harika bi yazı çıkmış ortaya.
2 Ekim 2007 saat 13:25
yaw oğuz başı a sonu i ile biten şeyi anlamadım valla
(
(
ne didin anlamadı ben
2 Ekim 2007 saat 13:42
Uyuz yaa valla uyuz yaa
ACEMİ =) insan bukadarmı unutkan olur 
ama dımı nezamandır demedim
) unutturma msn yi acınca dicem
3 Ekim 2007 saat 11:17
yine mırıldanmaya başladı yüreğim saati yok belli belirsiz doluverir gözlerim bir yumruk ki dayandı boğazıma ahh yine geldi acı dolu nöbetim… yüreğimi yenmek ne zormuş meğer… ne zaman bitecek bu savaş tükeniyorum……. Pieta yüreğini yolluyor sizlere ama o kadar acı dolu ki kabul etmeye çekirnirsiniz belki…