susmuyor değil mi…? sesi kulaklarını sağır edecek kadar çığlık çığlığa bağırıyorken, üstelik bu sesleri sadece bir sen duyuyorken…!? SUSTUR!!!-A-MAMAK…Yüreğinin sesi hiç bu kadar isyan etmiş miydi…?
Nasıl…? hayat etrafında her saniye sahne alıyor değil mi…oyuncular aynı, replikler ezberden akıyor adeta…hangimize hangi rol biçildiyse maaşallah hiç şaşmadan hakkını veriyoruz….
ve mecbursundur, bazen dışardan da olsa izlemeye bu oyunu…
halbuki içinde ne fırtınalar kopuyor…VE YüReK HaYKıRıYoR…ama kimse duymuyor!!!
Sen savaşını veriyorken yüreğinle, ne acı kimse bilmez aslında…ROL yapmaya geldik ya bu aleme, oyuncuyuz ya hepimiz!!!…sahte bir kimlik duruyor her zaman elimizin altında…çaktırma…!!! ve gülümse şimdi…YALAN da olsa….
Susmuyor değil mi…? ne yapsan nafile….boşuna çırpınma…çırpındıkça batar gemilerin….kendi gözyaşlarının için de boğulur gidersin…umudu hiç davet etme… duyup bir el uzanmayacak nasılolsa yüreğine…onun dilinden bir sen anlarsın…gülümsemen gereken yerde, yüreğin bütün sesleri bastırıyorken bu oyuna bir daha devam E-D-E-M-E-Z-S-İ-N….
En büyük isyan kendi dünyanda kopuyorken ne zordur bir dala tutunmaya çalışmak …bilirsin o dal çoktan kırıldı aslında ve yüreğin bu yüzden çığlık çığlığa…korkmadan dokun yüreğine ve birlikte haykırın kulakları sağır, gözleri kör olmuş sahte oyunculara…!!
emeL
19 Eylül 2007 saat 04:09
dostlar var ekmek su gibidir heran aranır dostlar var ilaç gibidir hastalanınca aranır dostlar var soluk gibidir onunla yaşanır dostluk ateşinizin sönmemesi dilegiyle merhaba dost
))
19 Eylül 2007 saat 09:12
susmuyor gerçekten ne kadar susturmak istersen iste haykırmaya devam ediyor ve senden başka kimseler duymuyor kendi kendine deliriyosun içini kemiriyor bu sesler kalbini acıtıyor ama nafile sen etrafındaki sahte gülücüklere yeni sahte gülücüklerle cevap veriyosun ve hayat böyle acıtarak devam ediyor…
yüreğine sağlık o kadar güzel bir yazı olmuş ki sanki içimde kopan fırtınaları anlatmış
19 Eylül 2007 saat 09:39
hüzün güzel yüreklere demir atıyor sanki hep..
kendi güzelliği de vardır hüznün ama sınırlarını aşmadıkça..
sonrası dert oluyor,tasa oluyor.
19 Eylül 2007 saat 13:47
yaaa işte hayat böle
bazen içindeki kanayan yarayı sahte gülücüklerle boyarsın palyançoya dönersin, efkar dagıtırsın kendince. kandırırsın kendini.
ama bir gün yağmur yagar ve yüzdeki boyalar akar elbet.
işte o zaman insan kendiyle yüzleşir. hayatla yüzleşir.
yalan gibi görünen gerçeklerle yada gerçek olan yalanlarla…
yazın çok güzel olmuş emel abla 10 üzerinden 9