Tem 08
bakıyordum öyle boş boş bembeyaz sayfaya
yazacak çok şey varken yazamıyordum ben hala
yürek kaç kere getirilir ki dile
kaç kez suskunluğu bozulur
ve kaç damla gözyaşıyla yıkanır defalarca
yinede dinmiyorsa sızısı
avutmuyorsa bir kağıt bir kalem
yar diye boş umutlara sarılıyorsa insan
kaç kere yazarsan yaz dile gelen yüreğini
dinmeyecek sızısı
hafiflemeyecek ağrısı
boş sayfaların silik değersiz cümleleri arasında sıkışıp kalacak yalnızca…
emeL
11 Temmuz 2007 saat 17:06
kağıt inceliğinde bir boşluğu kalemin izi ile kapatmaya çalışsak da bir şeyler kalıyor yazılmadık sen de bunu yazarak eksik bırakmışsın, sevgiler..
12 Temmuz 2007 saat 10:22
Emelllll, naberrrrr.
Oruç Aruoba şiiri getirdim bak sana:
Renklerim
Aklaşan grilikte duruyorum
yeşilleşen mavilik
kararan saydamlık
azalan tirşe
o mor
hiç olmadı
mı?
O tek renk
bulunmadı
mı?
Kızıltılı
kahve
rengi
Siyah
Beyaz.
Ah,
az
hiç olmadım
mı?
Bulunamadım
mı?
öpüyorum çok çok.
20 Temmuz 2007 saat 10:25
çok güzel bi yazı sevgili emel abla harika bi yazı paylaşmışsın
10 Ocak 2008 saat 02:32
bu yazı çok hoşuma gitti teşekkürler arkadaşım