Yine karşıma dikildin ‘’sabır”…Yetmedi değil mi kendimi bildim bileli ruhuma işlemen…tam bedeli ödendi acıların gün benim günüm dedirtmiyorsun insana…ben zalimi seçemedim… hayat mı… sabır mı… acı mı… yoksa bize bütün bunları yaşatan insanoğlu mu…? Nerede yanlış peki… İnanmak umut etmek ya da hep beklemek mi… ömür geçiyor… kaç durak geçti kaç durak kaldı  bilen yok… Önce kendini sev diyorlar…İnsana kendini sevmeye bile fırsat vermiyorlar ki Kendini tanımaya çalışmakla geçiyorken hayat ve verdiğin tüm sevgileri çalıyorlarken ellerinden… Ne kaldı..? Elde var sıfır…..Kocaman bir sıfır hem de… Sonra sabır çekmeye başlıyorsun tekrar…. Gece yanağıma sarılmış yaşlar, sabah gözkapaklarım direnmiş, isteksizce lavaboya tutunmuş ellerim sırf yüreğimdeki acıyı görmezden gelmek için sendelemişim, dik durmak için beynime emirler yağdırmışım …nafile…Gözlerimi dikmiş aynada izlemişim kendimi dakikalarca…. Ve gördüklerim şaşırtmamış beni…yine hüzün yerleşmiş gözbebeklerime…Daha bir lokma girmeden boğazıma sabır gelip yerleşmiş gırtlağıma…. Yuttum… herşeyi… Yüreğime işleyen bütün acı kelimeleri de yuttum…. Çaresizliğin tek yanıtısın sen ‘’sabır”…Önce seni öğütmek gerekiyor…Nasılolsa herşey herkes zalim…acımıyorlar insana… Ve zalimi daha çok seviyor insanoğlu…tek kalemde silip atamıyor… Dayan yüreğim….sen de zalim olacaksın bundan böyle…. Ama önce SABIR…!!!

admin tarafından yazılmıştır