Eki 04

Garip bir sessizlik bu… Cümlelerimiz küsmüş bizden önce
Oysa senin en çok sevdiğin şeydi cümle kurmak
kurduklarını bana sunmak
sunduklarını UNUTMAK….!
şimdi sessizliğimiz konuşuyor sadece
öyle güzel anlaşıyoruz ki
yalana buladığın
umut verdiğin bütün duygular sana dargın
cümleler aramızdan kaçıyorlar
ben de yalnızca garip bir sessizliğin var şimdi
kalmadı ki sende söyleyecek başka YALAN…!
ben de kanacak YÜREK…!
garip ve sesiziz şimdi
yüzsüzlüğüne bulandık zamanın…
ne tuhaf
artık iki yabancıyız bundan sonra…!
emeL


4 Ekim 2007 saat 22:43
emelcim yine ne güzel ne içli yazmışsın
5 Ekim 2007 saat 10:54
sessizliğin içinde saklı en anlamlı cümleler belki de dilinizde. sesli çıkmayan ama söylenmek için yaramaz bir çocuk gibi birbiri ardına saklanıp sonra zorlukla çıkan o yakıcı kelimeler.
iki yabancı yürekte tıkanıyor belki de hersey. “ben”im dediğin kişiye sonradan bir yabancı olmuşsa, söyleyemeyeceklerin kalıyordur belki sessizliğin içinde.
yüreğine sağlık cnm
5 Ekim 2007 saat 11:37
yine o kadar güzel anlatmışsın ki kitlendim karşısında yazının yüreğine sağlık diyecek bir şey bulamadım başka