Hangi gözyaşı var ki, bu kadar müptela olsun yüreği titreğe
Hangi el var ki, vedalar mesken eylesin avuç içlerine
ve hangi ayrılık var ki, bu kadar uzun sürsün saltanatı!….
kömür kokan kaç vagon teker sürdü rayına da
bir ayrılıkları taşıyan vagonlar ne gelebildi ne götürebildi vedaları…
ortasında ‘’sap’’ gibi dikilmek yakışmıyor zamanın…
ve yırtık cepten çalmak umutları…
dokunduğumuz bütün güller intikamını alıyor
batıyor dikenleri yüreklerimize
ne kanımız diniyor
ne yaralarımız kabuk bağlıyor…
tek bir mevsim hüküm sürüyor ömrümüze,
boğazına ip geçirdik Sonbaharın
bir hamlede indiremedik iskemleyi yere…
med-cezirin namıyla oynamak yakışmıyor bize
zaten hiç yakışmamıştık bu sevdaya ikimizde…
emelSen
Gerek yok çayır çimen gezip aramaya bulmaya…seyyah olmaya yok hacet!…zaten ilk bindiğimiz otobüs indirmemiş miydi bizi vakitli, vakitsiz yalnızlar durağına…bu ‘’yalnızlık’’ arabesk cümlelerin yakıştırdığı öksüz değil, yetim hiç değil….herkesin tek bir sahibi var; bazen dalıp gitsek de bu dünya aleminin içine…O her daim yüreğimizin içinde bir ses, bir anımsama bekler yalnızca….unutmaya ne hacet!
Mevsimler döner..yıllar geçer…anlamazsın içinden geçerken zamanın…hani şimdi elimi atsam yıkılacak bütün heykellerimiz; kırılacak ve tuzla buz..her bir parçası batacak ellerimize, yüreğimize….seninle geçip giden mevsimlerin her anına diktiğimiz o boş boş bakan heykeller…dolduramadık o bakışları…güldüremedik…tam!!! ‘’gülecek’’ derken yine yenik düştü farklı beklentilerimize…oysa ben!…oysa ben!… sanmıştım ki; aynı yol üzerinde gidiyor adımlarımız, küçücük yüreklerimiz kocaman sevdalara sarılmış üşümemek kaybolmamak için birbirine tutunup sarılıyor…
…yüzüm pek bir hevesli bugünlerde sırıtmaya…lakin şikayetçi değiliz de halimizden, arada mevsimsel ruh bozumuna uğruyoruz işte…karışıktan da kastım bu…
Bu kadar gamsız değil elbet yüreğimiz…arada saklarız, örteriz üstünü gülümseten cümlelerle…ki bütün gaye; bizim hüznümüz bilir haddini !…diyebilmektir…herkesin yüreğinde vardır bir çizik, bir ur…kim diyebilir ki hasarsız birinci elden sıfır!!!!…bazen uyuyan bir yarayı kanatırız bilerek ya da bilmeyerek…varınca farkına af niyetine ani geçişler yerini bulur hüzün kokan kelimelerimizin arasında…
Son Yorumlar