Bu aralar çok yoğunum arkadaşlar..inanın yazı yazacak pek vaktim olmuyor ayrıca ilham perileri de nadasa yattı  taslağımı kuracaladım bunu buldum sundum gümüş tepside sizlere BLogumu ösLedim, paneLimi ösLedim ama ne yapsak da nafiLe…

umutlar tökezlemiş burkulmuş ayağı inancın
sevgi kendi acısı içinde kaybolup gitmiş
elde cirit atar olmuş yokluk
ve yürek kendini kitlemiş güneş girmeyen zifiri karanlığın içine…
iflasın eşiğindeki bir yüreğin
çırpınsanda kapatamazsın borcunu
bilmesede yitirdiği avuçlarının içinde
anlamasada bir daha çalmayacak aşk kapısını
ne yapsan nafile….
sessizce çekersin kapıyı
ben gerçektim
yitirdiğindim diyemeden gidersin
kursağıma dizildi son sözlerin
anlatamadım bende ki seni
diyemeden….gidersin
sözün bittiği yerde ne yapsan nafile!
 

                                 EmelSEN

admin tarafından yazılmıştır \\ etiketler: Aşk, avuç, ayak, borç, cirit, güneş söz, nokta, veda, yokluk, yürek

Hüznü de neşeyi de ağırlar yüreğimiz…hep gülmek isterken takılır sancılar kalbimize ve bize en çok hüznü yakıştırırlar…Düşerken Takvim Yaprakları ve Azat ederken yüreğimizi MevsimSiz liğimize yanar öksüzlüğümüzü seyr-i meydana ilan ederiz…Arada hoş muhabbet niyetine, bir bardak demli çayın hatrına şarkılarla, kahkahalarla örteriz yazılarımızın üstünü…gece soğuk olur; ayaz vurur…herkes derin uykudayken tipi yağar üstümüze….kül tablası boğulduğuna isyan ederken, yenisi çoktan yakılmıştır cigaranın…çekerken içine kahrolası dumanı umrunda mıdır midene giren krampların sayısı…!

Hep söyleyemediklerin değil midir, ya da anlatamadıkların…Kırgınlıkların faize binmiş ne ödeyen var ne ödeyecek takatin…kaç kere kırılır bahar dalı…kaç kez üstüne basılıp geçilir…UYUMALI dersin, TAT/SıZ ım die haykırırsın…kaç dalga boyu yayılır ki sesin yetişmek için…haykırdığınla kalırsın…ve bilinir ki—-der geçilir…..?  KALBİM diye inletirsin ruhsuz bedenleri…! saf dersin, yaralı dersin…anlatamazsın..kızarsın kendine… değil kimseye kendine tokat atmaya çalışırken elin havada asılı kalır…biçare onu da beceremezsin…

Beceriksizin teki olmak ne çok koyar adama…! Koparttık Fırtınaları, VAzgeçtik de yeri geldiğince…ne zaman Kilise Çanları çalındı yüreğimize Ah-ım ız Gitti hakettiği yere…

Ben bir Dikensiz Gül üm dersin ve bütün kabahatin bu sebeptendir….dikenin yoksa kimseninde seni tutmak için bahanesi yoktur…zira acıtan, yürek kanatan olamadıktan sonra kaç paralık değerin olur…? avuntularla geçiştirelecek kadarsındır işte….halbuki bilinmedi; bir yudum sevgiydi bir parça değer…dünyaları istedik…!

Dünyalar kadar verdik de, dünyalarında bir göz oda çok görüldü bize….

Nokta demiştik daha önce…! Sallamayıp Dünyanın anasını neşeyle balonlar uçurmuştuk cümlelerimizde….

Yeterrr…! demek gerekiyor bir yerde…

Bahar çoktan geçti…sıkıcı bir Ocak ayının tam ortasındayız…kırılacak dal da kalmadı….

Ne edersin…! 

Kör Çığlık geri döner…Yüreğinizin sesi hiç bu kadar isyan etmiş miydi…?

Bütün mesele…..SUSTUR!!!-A-MAMAK…

CAN-sız kalmalı bütün yazılar….!

Haketmiyor yürek bu kadarını….

                                              emelSen

admin tarafından yazılmıştır \\ etiketler: azat, biçare, can, çığlık, dal, diken, fırtına, GÜL, hak, hüzün, karma, kilise, kör, kül, mevsim, neşe, nokta, Ocak, saf, salla, takvim, tat, yürek