çırpındıkça batmışım…!!! oysa ben kağıttan küçük küçük kayıklar yaparken umutlarıma, kürek çekmeyi unutmuş birileri…ne kürek olabilirim ne derya….etten kemikten algılanırsam sadece, ruhum küsmez mi…!!! binlerce kayık kürek çekiyor yakamozlar arasında ve suskun ruhum yansımasını izliyor yalnızca…
Tüketmeyi sevmiş birilerimiz hep….yolu düştükçe, HaN bellemiş yüreği…içi sıkılmış,canı sıkılmış cılkını çıkarmış…avutmayı iki kelime sanıp kandırdıkça kendi de kanmış…
Ruhum KüSMüŞ…Küreklerim KaYıP…Kayıklarım ALaBoRA…!!!
Ne derya olabilirim ne bir liman SıĞınTı RuHLaRa…….
Kanat çırpacak yüreğim SESSİZCE… elvedaların hatrı kalmasın diye yinede, son bir kayık yapıp bırakıyorum…umut kalsın adım yüreğinin kıyılarında….
emeL
25 Eylül 2007 saat 21:16
ölmeden önce sen / güzeldin.
marilyn monroe’dan,
türkan şoray’dan,
emel’den ve şaraptan…
ve ölmeden önce ben / senindim.
rblkhn…
25 Eylül 2007 saat 23:01
küstürdüler ruhumuzu bıraktılar bizi yanlızlıkların kıyılarında kendi başımıza hep kandırıldık belki de mutlu olucaz bu sefer diye belki de içimizdeki heveslerdi bizleri kandıran ama her seferinde bizlerdik kayıklarımızı alıp kendi başımıza yalnızlığımızla buralardan çekip giden…