Elektro gitar eşliğinde çıldırıyor cümleler…eski bir şarkı vakitsiz siliyor kulaklarımın pasını…sırf sen görme diye saçlarımı düşürüyorum yüzüme…vuruyor her bir teli acıyan yanıma….gözlerim ayaklarıma kiltlenmiş kaldıramam ki başımı… neyi anlatabilir neyi haykırabilirim gözlerine…
gitmek mi zor….kalmak mı….?
ya da ortada sendelemeden tutunabilmek mi boşluğuna!
şarkılar seni söylerken nafile değiştirmek nağmeleri
her bir sözde sen düşüyorsun yüreğime…
eski vakitlerin sobe oynadığımız günlerinde
saklansak da bilirdik kalp atışlarımızı
yalnızlık koymazdı
en güzel yalnızlık gözlerimize yerleşmiş bakışlarımızdı
ne bakış kaldı
ne tadında yalnızlık
saçlarımı düşürüyorum yüzüme
vuruyor herbir teli acıyan yanıma
bakma gözlerime
acı ve gözyaşı değer yüzüne
kıyamam tadında kalan yalnızlığımıza….
emelSen
25 Mart 2008 saat 18:27
Çaresiz bir sevdada çırpınıyorsanız gitmekle kalmak arasında sıkışıp kalırsınız.
Çareleriniz bir bir çaresizliklere gebe kalır.
Ve herkes kendince bir yorum getirir;
Kimisi der: “Gitmek zordur” Kimisi der: “Kalmak zordur”
Aslına bakarsanız yasak bir kentin sokaklarında ikisi de zordur.
Kalsanız da gitseniz de, iki halin ahvalinde siz paramparçasınız,
darmadağınık olansınız ve bunu sizden başka kimse anlayamaz.
Kısaca yasaklar içinde sevmek ÖLÜM’dür.
Keşke yaşanmak istenenler sınırsızca yaşanabilse
ama bir yanınız kanarken diğer yanınızı sarmaya çalışmak acı verici… Yani ölüm içinde ölüm…
Ama her şeye rağmen sevmek bir ödül…
Yürekten sevmek herkese nasip olmaz, bunu tadabilenlerin sayısı neredeyse yok gibidir.
Ümit Yaşar’ın bir şiirinde dediği gibi;
“Unutma ki
Her seven adsız bir kahramandır
Unutma ki
İnsan sevebildiği kadar insandır.”
Her ne olursa olsun sevgi bir yürekte varsa varsınız, gerisi teferruat.
Bunlarda benden olsun Emel’im…
Sevgimle canım…
25 Mart 2008 saat 20:54
Gidişin dönüş bileti yoktur…Kaçışın aksine gidişlerde korkunun rolü hiç olmamıştır…Gitmeyi becerebilenler asla kaçmaz.. Çünkü kaçarken kurtulurken insanlar giderken bırakırlar.. .Kurtulmayı asla istemeyecekleri şeyleri bırakırken en çok dokunan ve bu dokunuşun düşünce-selinde boğulan kendileridir.. Gitmek her yiğidin harcı değildir birazda ve bilinir ki her gidiş bir terk ediştir.. Herşeyden önce kendini kandırmaya çalışarak…
26 Mart 2008 saat 10:01
Bazen duygu yoğunluğumuz olur,
ders çalışırken, gazete okurken, tv seyrederken, biriyle sohbet ederken yahut ta, alel acele karalarız bir yerlere bir kaç cümle,
yüreğimizden bir küçük pencere açarız dünyaya bu sayede.
Şair olmasak bile,
duygularımızı şiirle ifade etmeyi severiz,benimseriz.
Bazen de,
kendi çokar gelir yürğimizden, dökülür sayfalara satır satır, sayfa sayfa…
Önce yazarız,
sonra da dönüp okuyunca şaşa kalırız.
Kendimizi, içimizdeki bizi görürüz de kelimelerde, hayretlere düştüğümüz olur.
Bu şiir,
emelsenin yüreğinden firar edenlere benziyor.
Bir küçük pencerecik bulmuş cümleler,
suç ortağı yapmış kalemi ve sayfaları, bağımsızlığını ilan etmiş,
özgürlüğe yelken açmışlar beraberce…
Bezen,
bir küçük şiir,
bazen,
bir mahzun meledi,
bazen,
bir dalga sesi,martı çığlığı,
bazen de bir söz,
düşürür başımızı yere,
çakılır bakışlarımız,kaldıramayız başımızı,
ağır gelir seyretmek hayatı.
Bir boşluk,bir değer verilenin boşluğu acıtır yüreğimizi.
Bir yitirilmişliğin,bir kaybedilenin üzüntüsü çöreklenir kalır duygularımıza.
İşte o zamanlarda,
anlarız ne kadar yalnız olduğumuzu,
yalnız yaşadığımızı,
yalnız ağladığımızı…
Çaresizlik, hüzün koşar gelirler, tutarlar elimizden,
hatıraların, uzaklardan seyreyredebildiğimiz tatlı tebessümleri ile avunuruz.
Hoş bir şiir olmuş…
Şiir tadında şiir olmuş…
Emelsen güzelliğinde şiir olmuş…
Güzel olmuş…
Yüreğine dokunabiliyor şiir insanın…
Sıradan bir çalışma değil…
The Intimate Orchestra-Aranjues Mon Amour eşliğinde okudum ve yorumladım.Çok yakıştı müzik şiirine.